Het einde komt in zicht…
22 maart 2026 - Phú Minh, Vietnam
Onze laatste volledige dag in deze miljoenen stad gaat in. De laatste keer onze beentjes insmeren en weer op pad. We malen echt veel kilometers af. We wandelen vandaag over de long bien brug. Deze brug is bijna 2,5 km lang en en volledig van staal. Er rijden dagelijks nog treinen over. Ze is wel autovrij, maar met de scooter of gewoon te voet kan je ook deze brug over steken. Ze is ontworpen door hetzelfde bedrijf dat de Eiffeltoren destijds heeft gebouwd, en de brug heeft vele reparaties ondergaan omdat ze vele malen werd gebombardeerd tijdens de vietnamoorlog. Er staat een bord waarop mensen wordt gevraagd het gebruik van de brug te beperken, maar de brug is te belangrijk voor het transporteren van goederen. Er rijden duizenden scooters per dag de brug over, haha. Dus 2 voetgangers zal ook wel geen probleem zijn dan zeker. Andere toeristen komen we onderweg niet tegen. Op internet zag ik foto’s passeren waar mensen poseren op de treinsporen, maar je kan als voetganger niet op het spoor geraken omdat de zijkanten zijn afgesloten met hekken. We denken dat er misschien verderop wel een opening is. We zullen wel zien zeggen we tegen elkaar. we wandelen heel de brug over maar geen overweg te zien hoor. Ja dan zullen het wel waaghalzen zijn geweest die over de omheining geklommen zijn voor die foto’s te maken. Dit gaan we echt niet doen, veel te gevaarlijk hoor. Eerst moet je de weg over steken en daar razen de scooters rakelings naast de omheining dus lastig om daar dan over te klimmen en niet mee door geschaard te worden. Plus het feit, als er plotseling een trein komt, je als de bliksem nog eens terug moet geraken. Nee liever niet dan. Gaan we echt niet doen. We wandelen maar gewoon terug dan. We nemen wel gewoon een fotootje van de brug. Of ik zal gewoon een foto maken, en over de omheining wat leunen om een foto te maken, dan moet ik alleen even zien dat ik dicht genoeg tegen het hek sta zodat er geen scooter tegen me rijdt. Ja dat lukt eigenlijk wel goed, …. Toch wel jammer dat je dan zelf niet op de foto staat 😂… weet je, anders klim ik er over en jij maakt een foto wanneer er even geen scootertje aan komt, zeg ik tegen molleke. Of nee, komaan fuck it, we komen hier nooit nog terug… voor we het goed en wel beseffen staan we op de treinsporen. We gingen het echt niet doen, en we zijn er toch alle twee over geklommen. Gewoon even wat waaghalzerij uit onze Vietnamese hoed toveren, haha. Het treinspoor is toch lang genoeg, dus we zien de trein toch komen denken we maar. We wandelen ook nog eens langs een marktje, en zoals je weet worden weer al de zintuigen geprikkeld op zo een marktje. Allerlei handelswaar dat dat getransporteerd wordt op scooters, dieren die in een hokje zitten te wachten op hun laatste adem, groenten en fruit in alle geuren en kleuren, een hoop rumoer, fototoestellen dat te pas en te onpas boven worden gehaald door toeristen. Het is voor eventjes leuk om te zien, je moet het gezien hebben, maar je bent ook steeds blij om uit die herrie en die vuile stank te zijn. We zoeken even de rustigere kant op van Hanoi, langs het meer in de binnenstad is ook steeds wat te beleven. Het is in het weekend autovrij en dus ideaal om even aan de drukte te ontsnappen. We zetten ons naast een guitig jongetje dat in bloot bovenlijf aan het vissen is met zijn makkers. Ik schat hem 6 of 7 jaar. Hij heeft zoveel plezier in gewoon simpel vissen met een visdraadje dat hij heeft vast geknoopt aan een leeg flesje water. Een zelf gemaakte dobber van een stukje piepschuim hangt ook nog halverwege aan zijn vislijn te bengelen. Dit kan nooit lukken, haha… hij hangt een stukje stokbrood aan het haakje en werpt zijn lijn uit in het meer. Hij heeft ondertussen een hoopje toeschouwers rond hem heen. Allemaal zijn ze aan het lachen, wij ook trouwens omdat het zo koddig om te zien is. Maar echt, hij haalt er 4 of 5 vissen uit in nog geen 10 minuten tijd. Hij haalt ze zelf van de haak en gooit ze terug in het meer. Je hebt echt niet veel nodig zie je maar om gelukkig te zijn. Morgen gaan we weer naar huis met een goed gevoel! Vietnam was echt een leuke bestemming, wel niet heel hygiënisch maar dat kijken we dan maar door de vingers. We trokken van het warme Zuiden met 35 graden, naar het koude Noorden waar we 8 graden hadden. We logeerden in homestays, hotels, hostels, bungalows, en we vaarden op een cruiseschip. We zaten in meerdere taxi’s, op scooters( zelfs met zijn 3 tjes ) ,de moto, bussen, grote boten, kleinere boten, een vlot, fiets, golfkarretjes, en we hadden een binnenlandse vlucht dus voertuigen weeral genoeg. We hebben veel gezien, en weeral een land dat we kunnen afvinken in ons lijstje. Nu hopen op een goede terugvlucht en dan kunnen we thuis weeral uitrusten op het werk na zo een vermoeiende reis😂

De tijd vliegt
Hop nu aan de volgende bijna om op vakantie te gaan
Welkom Albanië bij ons