Terug naar het drukke Hanoi

We zijn veilig terug in Hanoi aangekomen, en dit is het kloppende hart van Vietnam. We waren vorige week hier ook een half dagje zoals ik toen vertelde. Maar eerst vertel ik nog even over gisteren. Dit was een dagje met ups en downs, een dagje van mixed feelings, een afscheid van de groep waar we 5 dagen mee rond tourden en een blij weer zien met Hanoi. We stonden op en er stonden zoals bijna elke morgen pannenkoeken met banaan op het menu. Half lauwe pannenkoeken, ja echt warm eten moet ik nog tegen komen in Vietnam, behalve de rijst want die is steeds knoer heet. Na het ontbijt krijgen we steeds een kwartiertje tot 20 minuutjes de tijd om ons klaar te maken voor vertrek. Je kent het wel, de laatste dingetjes nog bij elkaar pakken, toilet bezoekje enzo. Dus ik ga ook nog snel even mijn grote boodschap doen om het wat netjes te vertellen. Wanneer ik het toilet wil door trekken blijkt dat het toilet verstopt zit, het loopt net niet over. Een toiletborstel of ontstopper is niet te vinden. Het water in het toilet zakt maar enkele centimeters, en de tijd om te vertrekken nadert. Als ik nu nog eens doortrek loopt het toilet zeker over, en hier heb ik helemaal geen zin. Ik ga buiten even een stok zoeken zodat ik wat kan peuteren of roeren, in de hoop dat het dan wel lukt. Wat ik ook probeer het water loopt niet weg, en het ziet er uit als een bruine soep met doorweekte stukken toiletpapier. Volgende plan bedenken dan maar, misschien met een lege fles water wat druk uitoefenen op het verstopte gat onderaan in de pot. Ik zuig als het ware de fles vol met, ja met,… je weet wel. Het lukt voor geen meter en de tijd zit erop, we moeten vertrekken. Ik heb gewoon de bril omlaag gedaan en we zijn vertrokken. We komen hier toch nooit meer terug. We stappen achteraan op de motor en we rijden naar Cao Bàng centrum. 90 km moeten we doen vandaag, en we moeten om half 3 daar de bus op naar Hanoi. In Hanoi zouden normaal gezien onze backpacks ook moeten aankomen vandaag. Omdat het Nederlandse koppel waar we nog steeds mee op pad zijn, tags in hun backpacks hebben zitten, kunnen hun kijken of er al beweging in zit. Dat is inderdaad wel handig of een goed systeem, en is misschien wel een ideetje om ook eens aan te schaffen. Zodat je weet waar je bagage zit, en het blijkt wereldwijd werken. Onze backpacks staan hoogstwaarschijnlijk nog bij die van onze Nederlandse medereizigers in Hà Giang want die van hen staan nog op dezelfde locatie. We vragen aan onze gids of hij eens kan bellen naar het hoofdbureau in Hà Giang, om zeker te zijn dat ze vandaag nog verstuurd worden want we willen ook niet in Hanoi aankomen en daar nog op onze bagage wachten. Want het is 6 uurs rijden van Cao Bàng naar Hanoi. Hij belt en zegt dat ze ermee bezig zijn. En Onderweg lunchen we weer ergens, en je raadt nooit wat de pot schaft. Rijst, lauwe kip, lauwe tofu, het is steeds weer dezelfde nest. Het komt er allemaal mijn oren uit. We eten nu al 10 maaltijden na elkaar rijst met kip en sojasaus en al dienen andere hondenkost. Ik vergeet er nog bij te vertellen dat we geen kwartier geleden nog een levende koe in stukken gehakt zien hebben in het midden van de straat. Gewoon op de stoep, even een koe molesteren met een machete en een kapmes. Het arme dier brulde het uit, en hier ben ik toch weer een lage tijd niet goed van. Zelfs nu nog niet wanneer ik eraan terug denk. Dus echt honger hebben die middag, nee niet echt nee. We rijden daarna weer verder door een prachtige vallei, de natuur is echt wel top hier. Echt magnifiek. De hygiëne is echt ondermaats en eigenlijk een schande. Als je in keukens rond kijkt, is je honger over dat kan ik je op een briefje mee geven. We stoppen nog op een leuke plaats onderweg en zien een grote kalksteenrots met een opening of grot in de punt. De opening lijkt niet zo groot, maar is in feite toch 50 meter breed. En is meer dan 300 miljoen jaar geleden gevormd. Het levert wel een mooi plaatje op, en het voelt of er elk moment een dinosaurus kan opduiken. Het lijkt echt wel jurassic park hier. Daarna is het niet zo heel ver meer rijden tot Cao Bàng center, waar we de bus op moeten richting Hanoi. We nemen afscheid van onze easydrivers en van onze gids, we bedanken hen voor de veilige rit van 600 km door de bergen. We geven hen nog een schoon zakcentje als blijk van dank. Daarna stappen we de bus op naar de hoofdstad. Het is echt een geweldig slechte ervaring op de bus want ik wordt zo mottig als een krab. De combinatie van het slechte wegdek en het bruusk rijden in de bergen doet er echt geen goed aan, en wetende dat het nog 6 uurs rijden is. Toch maar een pilletje tegen de reisziekte in nemen, ik had moeten luisteren naar molleke. Zij heeft er geen last van omdat ze een dubbele dosis heeft ingenomen. Gelukkig is onze bagage ondertussen wel al in Hanoi aangekomen. Dat is dan weer wel positief. Wij komen ook heelhuids aan, al hebben we wel een paar keer geluk gehad dat onze chauffeur op tijd kon stoppen, want hij reed bijna tegen een camion, en moest rakelings uitwijken soms. Maar goed, wij zijn veilig aangekomen, onze bagage is terug in ons bezit en we kunnen terug eten wat we willen hier. Hanoi leeft 24/7 dus dat komt goed! Dan wensen we Daan en Lieke nog een fijne verderzetting van hun reis en we gaan inchecken in ons hostel.