Hiroshima & Miyajima

Nieuwe dag, nieuw verhaal…

En die nieuwe dag begon met een klein ontbijtje in ons hotelletje. Voor ons klein en voor die Japanners stevig want die eten rijst, noodles met geroosterd vlees of een stoofpotje met vlees of vis. Wij houden het maar bij een omeletje en een soort sandwich. Nee, ik krijg dat warm eten echt niet binnen zo vroeg op de ochtend.we bezoeken vandaag ook het memorial peace museum, dat zich midden in het vredespark bevindt. Er hangt echt een serene sfeer, en dat is best logisch natuurlijk. De mensen die hier lopen herdenken voortdurend hun verloren naasten, of leven mee met met wat zich afspeelde op 6 augustus 1945. We kopen kaartjes voor het museum en gaan binnen. Er hangen foto’s binnen van de stad hoe het was  vóór de atoombom, en hoe het was na de aanslag. Schrijnende getuigenissen, brieven, verhalen en gevonden voorwerpen die halvering overeind zijn gebleven. Het bezoek aan dit museum laat toch een indruk na. We lopen nog wat verder rond in het vredespark en zien een herdenkingsmonument dat  uitzicht biedt  op het gebouw dat de aanslag overleeft heeft. Een vroegere fabriek, en is natuurlijk bij  uitstek het meest bekende gebouw van Hiroshima. We blijven ook even stil staan bij een ander tragisch monument in het vredespark. Een beeld van een meisje dat de explosie overleefde. 

Ik vertel jullie snel even over de historie van dit beeldje.  Sasaki Sadako is nog maar 2 jaar oud als ze door de enorme kracht van de atoombom (genaamd Little boy) door de ruiten van haar huis, op straat wordt geslingerd. Tussen de brokstukken van hun woning wordt Sadako blootgesteld aan de radioactieve zwarte regen. Maar zij en haar ouders leven nog en pakken langzaam maar zeker het gewone leven weer op, getekend door het drama van de atoombom.

Op 11 jarige leeftijd krijgt het meisje leukemie. Een veel voorkomende ziekte die duizenden overlevenden van de atoomboom in de jaren daarna zouden krijgen.  Behandelingen waren er in die tijd nauwelijks, en er is een oude Japanse legende dat zegt wanneer je duizend papieren origami  kraanvogels vouwt, je een wens in vervulling kan laten gaan. De Japanse kraanvogel staat symbool voor hoop. Het meisje zou door de vele ziekenhuisopnames  heen  tijd genoeg hebben om deze missie te doen slagen. De legendevorming rond Sasaki kreeg een dramatische wending doordat het verhaal de wereld in geholpen werd dat ze ‘slechts’ 644 kraanvogels vouwen kon voor ze overleed en dat nadien vriendjes en vriendinnetjes de overige 356 vouwden... Ze sterft op 12 jarige leeftijd.

Nu komen er dagelijks groepen schoolkinderen, allemaal in uniform gebeden uit brengen en gevouwen kraanvogels leggen. Wel leuk om te zien hoe ze een bepaalde structuur van kleins af aan mee krijgen, ze staan allemaal netjes op een rijtje. Gedragen zich voorbeeldig, zetten hun hoedje af en leggen hun hoedje netjes op de rugzak die achter hun op de grond staat. Ik mocht zelfs op de foto gaan met de kinderen wanneer ik het zeer beleefd vroeg aan hun juf. Dan verlaten we het vredespark en lopen langs de oevers, over enkele bruggetjes richting het voetbalstadion van Sanfrecce Hiroshima, het plaatselijke team dat in de hoogste divisie speelt. We halen daarna onze bagage op in het hotel en verlaten Hiroshima alweer. Eerst nemen we de tram, daarna de trein, en tenslotte nog de boot. We komen aan op het eiland Miyajima. Een fantastische plaats waar we de nacht zullen doorbrengen in een ryokan. Een typisch Japanse kamerwaar je loopt op tatami matten, je altijd je schoenen uit doet, typische schuifdeuren hebt, en er is ook geen bed aanwezig maar gewoon een dunne oprolmatras. Er staat in het midden van de kamer een laag tafeltje waar aan gegeten wordt, overigens geen stoelen. We hebben wel een balkonnetje met zicht op zee. Op het eiland staat een grote vermiljoenkleurige Torri. Dit is zo een typische Japanse schrijn, oftewel toegangspoort tot de goden. De Torii staat in het water, omdat men vroeger de schrijn altijd bezocht via de Japanse Binnenzee per boot. De Torii is bijna 17 meter hoog en weegt naar schatting 60 ton. Het is één van de meeste gefotografeerde plaatsen in Japan. Op het eiland lopen ook weer hertjes rond, net zoals in Nara. Ze lopen gewoon rond in het stadje, of liggen onder de airco van een winkeltje. Ik zou het ook doen, want het was weer heel warm vandaag. We bezoeken ook nog een boeddhistische tempel van de monniken. Het pad naar deze tempel is ook zeer mooi. Langs beide kanten van het pad alsook op de trappen staan stenen beeldjes. Of moet ik zeggen, stenen mannetjes. Ze hebben ook allemaal een mutsje op, gemaakt door de monniken. En bij elk beeldje ligt gewoon geld voor het grijpen. Zo zie je maar dat Japanners opvoeding gehad hebben. Bij ons zou dat geld al lang ribbedebie zijn. Tenslotte is de dag is weer ten einde, het verhaal is weer geschreven… en nu in ons bed zou ik zeggen, maar dat staat er niet! 😂