Hongerige viervoeters.

We zijn dus nog steeds in Osaka, maar hebben wel het book and bed hotel verlaten. Hier verbleven we ook maar 1 nachtje, en was gewoon bedoeld om eens gezien te hebben. We verblijven sinds gisteren in een klein appartementje, en hadden een goede maar korte nachtrust gehad, want vandaag zijn we weer vroeg op gestaan. Een daguitstapje naar het stadje Nara dat bekend staat om zijn loslopende sikaherten. Deze lopen vooral rond in het Narapark, omdat ze daar goed kunnen grazen. Maar voor we in Nara geraken moeten we dus eerst de metro nemen en daarna de trein. We zijn ondertussen al een beetje gewend hoe je de trein neemt, al is het soms nog een beetje zoeken welke in of uitgang we moeten nemen in het station. Op het perron zelf wijst alles zichzelf uit. Er zijn markeringen op de platforms om aan te geven waar de deuren zullen zijn als de trein stopt, en hoe je netjes in de rij moet gaan staan. Je laat eerst de mensen uit stappen voor jezelf in stapt. Japan heeft veel basis etiketten die wij in België ook eens zouden moeten toepassen. De wereld zou er nogal anders uitzien. Eenmaal we in Nara aankomen eten we nog snel een croissantje op het perron om vervolgens een wandelingetje te maken door het stadje. We wandelen richting Narapark. Het doet me terug denken aan de aflevering van Expeditie Gooris in Japan. De mensen die dat gezien hebben kunnen misschien nog wel herinneren dat Sam Gooris door een Sikahert werd gebeten. Onderweg zien we plakkaten waarop in het Japans en het Engels staat dat de mannetjesherten soms kunnen aanvallen. Molleke heeft het er al niet op staan, maar er is geen weg terug. We zijn nog geen 2 minuten in het park en we hebben al bezoek van een mannetjeshert dat komt vragen voor eten. Je kan namelijk rijstkoekjes kopen om de beestjes te voederen. Deze herten zijn ook superslim want ze weten perfect wie koekjes heeft gekocht, en wie niet. Zo houden ze vanop een afstand in het oog wie langs de koekjeskraam passeert. Wij kopen ook een pakje rijstkoekjes om uit te delen. Nog geen minuut later staan er al zo een 5 herten rond mij. Ik ben omsingeld, en ze bijten al aan mijn broek. Ik probeer het zaakje onder controle te houden maar word toch langs achteren aangevallen door een mannetje. “Rak, de horens in men gat” Ja als deze viervoeters honger hebben zijn ze brutaal genoeg om het je te laten weten blijkbaar. Ik kan je zeggen Sammeke Gooris had gelijk, ze vallen aan soms. We wandelen wat verder en proberen het nog eens. Gelukkig lukt het ons toch om betere foto’s te nemen dan de vorige. Verderop zien we een klein Japans meisje  staan bij zo een hertje. Het meisje maakt met haar hoofd een buiging richting het hertje, zoals de Japanners groeten. Het hertje buigt terug en krijgt als beloning een koekje. Bezie het als je aan een hond een pootje vraagt en in ruil daarvoor een koekje krijgt. “Da moet bij ons toch ook lukken” en we proberen het uit. Best gek eigenlijk, hier lopen dan naar schatting meer dan duizend herten rond en die kunnen allemaal buigen voor ons? Niet ieder hertje kon het maar toch wel veel. Hoe leerden ze het? I don’t know maar het was wel leuk. We bezoeken ook nog een tempel uit de 8ste eeuw ,die volledig uit hout is gemaakt. De Todai-Ji tempel. dit is één van de grootste houten gebouwen op Aarde . Hier binnen staat ook een gigantische bronzen Boeddha. Maar om binnen te gaan moet je betalen en staat er een lange wachtrij. Aangezien we al veel Boeddha beelden gezien hebben in onze voorgaande reizen besluiten we om geen entree ticket te kopen. We wandelen nog door het stadje, eten en drinken nog wat en bezoeken nog wat souvenier winkeltjes. De dag vliegt weer voorbij en we nemen de trein terug naar Osaka. We kuieren nog wat langs de drukke straten en gapen nog wat rond tot de avond valt. Vandaag toch maar eens proberen om wat vroeger te gaan slapen. Morgen loopt onze wekker af om 5 uur, of toch ten laatste half 6…  Waarom? Dat lees je morgen wel. Slaap lekker 💤