Yudanaka

Na ons simpel ontbijtje in het hotel zijn we met de trein vertrokken naar Nagano.Hier werden in 1998 de Olympische Winterspelen gehouden. We gaan wel Nagano niet bezoeken maar nemen daar een lokale trein naar Yudanaka. Dit dorpje ligt in het Noorden van de Japanse alpen. Het gebied rondom Yudanaka staat bekend om zijn vele natuurlijke warmwaterbronnen, vulkanisch water eigenlijk. Dit noemt een onsen, en de meeste verblijfplaatsen hebben ook een eigen onsen. Yudanaka staat ook bekend om het jigokudani monkey park. Hier leven dus Japanse sneeuwapen. Wanneer het landschap hier winters kleurt, gaan de apen gezellig baden in de natuurlijke onsen om zich op te warmen. Eenmaal we aankomen in het station van Yudanaka moeten we met onze rugzakken nog anderhalve kilometer bergop wandelen naar onze ryokan. Ik kan je verzekeren dat het geen pretje is in de blakende zon. Maar goed we overwinnen dit, en komen aan in onze ryokan. Het oude meneertje dat geen woord Engels spreekt verzoekt ons om onze schoenen uit te doen alvorens we binnen stappen. Er staan natuurlijk weer pantoffeltjes klaar. We geven onze paspoorten af en de man kijkt onze boeking na. We zitten in de verkeerde ryokan, typisch natuurlijk. Wandel je eerst met 2 rugzakken die plakkerig aanvoelen op je rug, je gezicht helemaal bezweet aanvoelt, anderhalve kilometer bergop om dan nog eens je schoenen uit te moeten doen, terug aan te moeten doen en dan verder te moeten zoeken. We gebruiken onze vertaalmachine op de gsm en vragen aan het oude mannetje waar we moeten zijn. Gelukkig is onze ryokan niet heel veel verder. Alles staat hier ook in Japanse tekens aangeschreven. Zelfs de naam van onze verblijfplaats. Ok, goed… de 2de poging. Schoenen weer uit, pantoffeltjes aan en inchecken. Deze uitbater is wederom zeer vriendelijk en biedt ons meteen drinken en een koekje aan. Hij vraagt ook of hij ons naar het apenpark moet brengen met zijn auto. Dat laten we geen 2 keer zeggen en we vertrekken een 10 minuutjes later. We zeggen tegen de man dat we zelf wel te voet terug komen naar de ryokan, nu we toch geen zware bagage mee moeten sleuren is dat geen probleem. Om de inkom te bereiken moeten we eerst 1,6 km in een bosrijke omgeving omhoog stappen. Gelukkig in de schaduw dit keer. Eenmaal boven aangekomen zijn we natuurlijk teleurgesteld omdat er weinig apen zijn. En al zeker niet dobberend in de onsen, want het is veel te warm voor de tijd van het jaar. Tja, dat hadden we kunnen vermoeden natuurlijk maar toen we deze slaapplaats boekte in het begin van het jaar konden we niet weten hoeveel graden het ging zijn op dit moment. We zien een paar apen, maar het is niet echt spectaculair, we zijn vorige week in Kyoto dichter bij de apen geweest. Dan maar terug naar onze ryokan, onderweg stoppen we nog voor iets te drinken en wandelen we door het kleine stadje. We gaan ook nog in de privé onsen die een temperatuur haalt van 42 graden. Zweten hoor, we koelen ons daarna terug af onder de douche,… dit deed toch wel deugd. De volgende morgen brengt de uitbater van de ryokan ons naar het station zodat we niet met onze rugzak die anderhalve km moeten doen. Wederom zeer aardig! We zijn nog iets te vroeg daar en kunnen nog even iets eten in het station om vervolgens richting Tokyo te vertrekken. We zetten ons neer op een bankje in het station nadat we bij lokale supermarkt wat lekkers hebben gehaald. Echt waar,…  je raadt het nooit wat er nog in mijn broekzak zat. De sleutel van onze ryokan… we hebben nu nog net 34 minuten om de volgende trein te halen naar Tokyo, anders wordt het een uurtje wachten. Als een gek, begin ik bergopwaarts te lopen naar de ryokan. Molleke blijft in het station wachten tot ik terug ben, en hopelijk op tijd😉. Uitgeput kom ik aan en geef de sleutel af,… de man kijkt me aan en bedankt me om de sleutel terug te brengen. Hij is ondertussen aan het koken, en ik zeg dat ik wel terug loop naar het station. Maar dat is buiten de moeder gerekend van de man. Ze zegt dat ze mij wel terug zal brengen met haar wagen. Onderweg spreekt ze in haar gsm een boodschap in op haar vertaler. “Ik ben 81 jaar, voel je jezelf veilig bij mij in de auto?” Ik zeg volmondig: ’’Hai” …, wat ja betekent. Doe dan maar je gordel aan zegt ze weer op haar vertaal app. Ze bedankt me ook omdat ik de sleutel ben terug gaan brengen, en ze wenst ons nog een prettige vakantie toe. Ze geeft me nog wat snoepjes mee en ik maak nog een selfie met de vriendelijke vrouw. Ik ben nog net op tijd zodat we de trein kunnen nemen terug naar Nagano. Want van daaruit nemen we weer de Shinkansen, en nu zijn we onderweg naar Tokyo.