Op eenzame hoogte

We hebben allebei zeer goed geslapen deze nacht en onze batterijen zijn weer opgeladen. Vandaag rijden we met de bus een stukje verder de natuur in. We nemen enkele haarspeldbochten richting de top van een berg. We zien een prachtig landschap en verlaten de bus wanneer we bijna boven zijn. We willen van hieruit namelijk de kloof oversteken met de ropeway oftewel kabelbaan naar een andere berg.🚠 Dit is de enige manier om tot een bepaald uitzichtpunt te geraken of je zou moeten klimmen. Dit punt wou ik zeker gezien hebben in Nikko. We hebben geluk met het weer want als het bewolkt zou zijn, dan hadden we het mooiste uitzicht hier in Nikko op onze buik kunnen schrijven. We zien het meer in de verte met de waterval, en dit alles in een herfstachtig decor. “Effenaf schoon”. Na de kabelbaan terug naar beneden te nemen moeten we weer wachten tot de plaatselijke bus er is. We rijden nu verder richting de waterval zelf. We willen de waterval ook wel van dichterbij zien, al weten we goed genoeg dat het beeld dat we zojuist zagen niet meer overtroffen kan worden. De meeste mensen of toeristen gaan trouwens enkel alleen maar naar de waterval alleen kijken. Ik geef ze absoluut ongelijk, misschien weten ze niet van deze plaats af, of hebben ze hier geen tijd voor? Wij zijn in ieder geval blij dat we het hebben gedaan. De waterval op zich ik natuurlijk ook niet lelijk, maar wij zijn al hard verwend en veel gewoon natuurlijk als het op watervallen aankomt. Misschien ooit de Niagara of de Iguazu toch maar eens doen dan. We wandelen ook nog een stukje tot aan het meer zelf en besluiten dat het genoeg is geweest voor vandaag. We nemen de bus terug naar het centrum, halen onze bagage uit de kluis aan het station, en nemen dan de trein naar Utsunomya. Hier kunnen we de Shinkansen nemen om terug naar Tokyo te gaan. En eenmaal we terug in Tokyo zijn begint het weer,… naar waar moeten we? Is het wel naar daar? Vragen we het hier? Moeten naar boven of beneden? … We moeten dus terug het juiste metrostation vinden om bij ons volgende hotel te geraken. Maar eerst überhaupt terug buiten geraken in het treinstation! Na veel vijven en zessen geraken we toch weer bij ons hotel. We moesten ook nog een heel stukje wandelen met de rugzakken. We droppen onze bagage af bij ons hotel en wandelen eerst een klein blokje rond in de buurt,  maar het lijkt ons toch verstandiger om de buurt ‘s morgens te verkennen en de avond door te brengen in de wijk Akahibara. Dus we nemen terug de metro en rijden naar de electronica wijk van Tokyo. In Akahibara vindt je dus alles wat te maken heeft met computer, electronica en gadgets. Ook overal zie je weer manga en anime figuurtjes het straatbeeld opduiken. Dat is echt typisch Japans, en “you hate it of you love it”, eerlijk gezegd is het helemaal ons ding niet. Ook klinkt uit elke winkel een hypnotiserend geluid van bliebjes en piepjes. Echt om gestoord van te worden na een tijdje. Je wordt echt overprikkeld als je te lang hier rond loopt. Maken dat we hier weg zijn! Dus we nemen terug de metro naar Asakusa, dit is de wijk waar ons hotelletje ligt voor de komende 2 dagen. Hier is het toch net iets rustiger en is eigenlijk het oude stadscentrum van Tokyo. Ineens krijgen we het idee om Tokyo skytree te bezoeken. Dit is een gigantische zendmast toren, en één van de hoogste gebouwen op aarde met een hoogte van 634 meter. Dat zijn dus ongeveer 2 Eiffeltorens op elkaar. We zien de toren natuurlijk al van zeer ver, en hij is mooi verlicht. We gaan ook met de lift omhoog. We gaan eerst met de lift naar het uitzichtpunt op een hoogte van 350 meter. We kunnen vrij rond lopen en zien dus zo ver we kunnen zien de lichtjes van Tokyo door de grote ramen van het gebouw. Ja, hier een fatsoenlijke foto nemen is niet simpel omwille van de weerspiegeling in de ramen. Er is ook nog een 2 de uitzichtpunt dat 100 meter hoger is. ook hier gaan we naartoe en de oren ploppen al dicht van de druk. Eerlijk vind ik het geen meerwaarde om nog hoger te gaan, want zoveel te hoger je gaat zoveel te minder zie je natuurlijk. Alles wordt namelijk kleiner😂. De dag is zo weer ten einde gekomen en we wandelen terug naar ons hotelletje. Het is ondertussen weer middernacht gepasseerd en de batterijen moeten weer worden opgeladen. Slaapwel.