Ho Chi Minh City deel 1

Onze tweede vlucht was van Bangkok naar Ho chi minh city zoals ik eerder al zei. Ik ga het voortaan afkorten naar HCMC dat typt wat sneller. En voordat HCMC, HCMC was… was het Saigon. Sommige kennen dat misschien nog van vroeger, uit Vietnamese oorlogsfilms of hebben dat op school geleerd. Maar goed, we nemen dus onze tweede vlucht en we zijn nog maar net van de grond en ze staan daar al met ons ontbijt. “Sawasdee ka” of zoals wij zeggen Hallo…. “We are serving breakfast for you,…it’s chicken with lemongrass, steamed carrots and sticky rice”…. Ik dacht… “Diejen hongdekost,….dat eten wij nie zulle”. Alleej toch niet smorgens, en dan al wetende dat je op de ander vlucht ook al 2 keer rijst hebt gekregen met kip en gember, en look, en citroengras,en kokos en pepers en al diejen anderen bazaar. Chance dat we nog wat sandwiches over hadden met paardje van thuis, want dat smaakte toch beter. Na onze landing in HCMC, halen we onze rugzakken op en kopen we eerst een simkaart op de luchthaven. Zodat we makkelijk vervoer kunnen regelen naar ons eerste hotelletje. We regelen een grab. Dat is een driver zoals wij über kennen. Gewoon een app installeren op de gsm en een driver oproepen, online betalen en normaal binnen de 2 minuten is er iemand die je van punt A naar punt B brengt. Superhandig, en je kan kiezen of je met een brommer opgehaald wil worden of een auto. Nu nemen we dus best een driver die beschikt over een auto, omdat we grote rugzakken bij hebben. We kijken meteen onze ogen uit onze kop natuurlijk,…We hadden al gelezen dat er vééééééél brommers reden in HCMC, maar dit tart toch onze verbeelding. Pure waanzin. Allemaal Kris kras door elkaar, links inhalen, rechts inhalen, met 2 auto’s in hetzelfde rijvak rijden, af en toe eens een keertje over de stoep. We komen toch veilig aan in ons hotel. Dit ligt pal in een straat waar het vol met lokale eetstandjes staan,… de geuren kan ik jullie niet mee delen maar het ruikt in ieder geval niet erg fris. Ja een heel andere wereld dan bij ons natuurlijk. Zoiets hebben we al eerder meegemaakt in andere landen, en we weten dat we daar best niet aanschuiven om een schoteltje te eten voor nog geen 2 euro. Ahja in Vietnam betalen ze met Vietnamese Dong. En omgerekend 1 Euro is ongeveer 35000 Dong. Het grootste biljet dat ze kennen is een briefje van 500000 dong, ongeveer 16 Euro dus. Begint er maar aan,… We zijn dus nú multimiljonair hier. Maar we zijn nog wat te vroeg om in te checken in het hotel. Onze bagage mogen we wel al afgeven. We besluiten om naar een officiële footballstore te gaan, omdat we daar dan meteen vanaf zijn. De verzameling voetbalshirts wordt weer wat groter gemaakt. Het is een klein uurtje wandelen, en we passeren nog een roze kerk. De binnenkant hebben we niet gezien maar deze zou dus ook naar het schijnt volledig roze zijn. Misschien moeten we eerst onderweg maar eens een klein hapje eten. Waar is het hier veilig? Ik bedoel niet fysiek veilig maar wel hygiënisch veilig. Ja we zijn toch een beetje voorzichtig, we hebben op internet al wel verhalen gelezen. De Vietnamese keuken kan lekker zijn, maar toch oppassen voor voedselvergiftiging. En dat verwondert ons niet als je naar de primitieve infrastructuur kijkt van de meeste eetstalletjes. Het was aan te raden ook om te eten op plaatsen met een open keuken, zodat je ziet of ze verse producten gebruiken, of de producten gekoeld bewaard worden. We eten ergens een broodje hotdog, dit lusten we allebei en dat ziet er op zich niet verkeerd uit. De voetbalshirtjes vinden we ook nog, en op de terugweg naar het hotel beslissen we om toch eens de grab te bestellen en ons leven te wagen achterop de brommer. Omdat ik de app niet heb geïnstalleerd, moeten we dus via Molleke haar gsm een driver bestellen. En inderdaad werkelijk na nog geen 2 minuten staat er een driver voor onze neus. Maar Jah,… nu met hand en tand nog uitleggen dat we nog een driver nodig hebben…” Komaan, springt maar achterop zegt hij in het Vietnamees” Maar ik dan? Hoe moet ik een tweede chauffeur zien op te roepen?… ja dat blijkt dus niet te werken via 1 gsm. Dan zit er niks anders op dan gewoon ieders om de beurt ons te laten weg brengen naar ons hotel. Ik kan dus al vertrekken,…. Ik krijg een helmpje en zet me vanachter op zijn zadel. Daaaag, dag Molleke. Weg zijn we… Amai wat een ritje was me dat. Toch een paar keer mijn oogjes moeten dicht knijpen hoor, die mannen rijden rakelings overal naast. Zo van, …. Hier nog wat extra gas geven, dan ben ik die nog wel voor. En een voetganger die de straat wil over steken moet ook zijn leven riskeren want er zijn niet overal stoplichten. Die mannen kunnen wel een stukje met de brommer rijden, dat merk je wel. Die slalommen overal nog snel tussen. Ik bereik ondertussen veilig het hotel. Nu wachten tot we terug samen zijn, en ik ben er niet echt gerust op want het duurt toch best lang voor Molleke er ook is. Ik sta ondertussen buiten op de foodmarkt voor ons hotel wat te schilderen. En neen, niet schilderen met verf…. We gaan het niet in het belachelijke trekken. Ik ben toch lichtjes ongerust want het blijft maar duren voor ze er is. Maar goed, gelukkig zie ik ze dan toch eindelijk aankomen rijden vanachterop. Zwaaiend en lachend,…. Ik dacht “Gaaj wèt ni hoe ongerust da kik was.” Blijkbaar moet ze ook wachten met een nieuwe driver bestellen tot dat ik op de plaats ben aangekomen waar ik moet zijn. We gaan uiteindelijk naar onze kamer ons wat verfrissen. De rest van de namiddag zijn we vrij en kunnen we alle eerste indrukken van de grote stad op ons laten afkomen.